بر سر من آب می کردند و می گفتم: رها کن

خرمنی گل در میان توده مشک تتارم

ناخنش در خون خود می دیدم و در ناخن خود

آن قدر قوت نمی دیدم که پشت خود بخارم

تا به آب دیده خود پیش او غسلی بر آرم

عکس طاس و نور تشتش تا به چشم من درآمد

شد ز خون دل چو طاسی چشم و چون تشتی کنارم