عکس طاس و نور تشتش تا به چشم من درآمد

آن قدر قوت نمی دیدم که پشت خود بخارم

بر سر من آب می کردند و می گفتم: رها کن

تا به آب دیده خود پیش او غسلی بر آرم

شد ز خون دل چو طاسی چشم و چون تشتی کنارم

بی جمال او دو طاس خون شد ستم چشم و هر دم

چون بگریم زین دو طاس خون کم از تشتی نبارم