تا به آب دیده خود پیش او غسلی بر آرم

ناخنش در خون خود می دیدم و در ناخن خود

آن قدر قوت نمی دیدم که پشت خود بخارم

بر سر من آب می کردند و می گفتم: رها کن

عکس طاس و نور تشتش تا به چشم من درآمد

شد ز خون دل چو طاسی چشم و چون تشتی کنارم

بی جمال او دو طاس خون شد ستم چشم و هر دم