ناخنش در خون خود می دیدم و در ناخن خود

گرد پای حوض می کشت این دل مجروح زارم

بر تن چون گل همی پوشیده مشکین زلف، یعنی

خرمنی گل در میان توده مشک تتارم

آن قدر قوت نمی دیدم که پشت خود بخارم

بر سر من آب می کردند و می گفتم: رها کن

تا به آب دیده خود پیش او غسلی بر آرم