آن قدر قوت نمی دیدم که پشت خود بخارم

بر تن چون گل همی پوشیده مشکین زلف، یعنی

خرمنی گل در میان توده مشک تتارم

ناخنش در خون خود می دیدم و در ناخن خود

بر سر من آب می کردند و می گفتم: رها کن

تا به آب دیده خود پیش او غسلی بر آرم

عکس طاس و نور تشتش تا به چشم من درآمد