پیر گشتیم و ز ما صرفه ببردند جوانان

جان به تن باز رود کشته شمشیر غمت را

در لحد نام تو گر بشنود از مرثیه خوانان

بر سر خوان خیال تو ز بس خون که بخوردیم

من به شیرین سخنی آب نمی یابم و کرده

بارها غارت حلوای لبت چرب زبانان

حال من پیش رقیبان تو دانی به چه ماند؟