ای بسا سوخته دل را! که به پروانه غم

زان همه دل که تو بر یک دگر انداخته ای

آن سواری تو، که در غارت دل صد نوبت

رخت جان برده و بارم ز خر انداخته ای

آتش اندر زده چون شمع و سر انداخته ای

ز اوحدی دل سر زلف تو ببر دست و کنون

نیست در زلف تو پیدا، مگر انداخته ای؟