شاخ ستم کشته ای، بار جفایی بچین

ای که ز بیگانگی هیچ بنگذاشتی

با تو چه سودی نداشت صلح، به جنگ آمدیم

کار چو مشکل شود جنگ به از آشتی

هم تو توانی درود تخم که خود کاشتی

دوش فرستاده ای: کز تو ندارم خبر

خود بنگویی که: تو از که خبر داشتی؟