متفرق شده در هر طرف از بی بصری

لاله خوانند ترا، آه! ز تاریک دلی

سرو گویند ترا، وای! ز کوته نظری

تو به نظاره و برجستن رویت جمعی

عشق ارباب هوی وه! که چه ناخوش هوسست

گله دیو دوان در پی یک مشت پری

اوحدی را ز فراقت نفسی بیش نماند