او را چه غم از حادثه دور زمانست

ما غافل و آن عمر گرامی شده از دست

افسوس ز عمری که بغفلت گذرانست

هر کش غم آن نادره دور زمان کشت

در روی تو بیرون ز نکوئی صفتی نیست

کانست که دلها همه سرگشته آنست

خواجو سخن یار چه گوئی بر اغیار