خون دل چندانکه می بینم فزونتر می چکد

عاقبت سیلابم از سر بگذرد چون دمبدم

راه می گیرم برآب چشم و دیگر می چکد

آستین بردیده می بندم ولی در دامنم

خامه چون احوال دردم بر زبان می آورد

اشک خونینش روان بر روی دفتر می چکد

تشنه می میرم چو خواجو برلب دریا و لیک