چون فراق آنمه تابان تحمل می کند

گفت اگر کام دلت باید ز وصلم جان بده

می دهم گر لعل جان بخشش تقبل می کند

در برم دل همچو مهر از تاب لرزان می شود

نرگسش گوید که فرض عین باشد قتل تو

جان برشوه می دهم گر این تفضل می کند

ای گل ار برگ نوای بلبل مستت بود