ای گل ار برگ نوای بلبل مستت بود

چون فراق آنمه تابان تحمل می کند

نرگسش گوید که فرض عین باشد قتل تو

جان برشوه می دهم گر این تفضل می کند

باد پندار ار صبا انکار بلبل می کند

گر ندارد با دل سرگشته خواجو نزاع

هندوی زلفش چرا بر وی تطاول می کند