نرگسش گوید که فرض عین باشد قتل تو

می دهم گر لعل جان بخشش تقبل می کند

در برم دل همچو مهر از تاب لرزان می شود

چون فراق آنمه تابان تحمل می کند

جان برشوه می دهم گر این تفضل می کند

ای گل ار برگ نوای بلبل مستت بود

باد پندار ار صبا انکار بلبل می کند