جان برشوه می دهم گر این تفضل می کند

در برم دل همچو مهر از تاب لرزان می شود

چون فراق آنمه تابان تحمل می کند

نرگسش گوید که فرض عین باشد قتل تو

ای گل ار برگ نوای بلبل مستت بود

باد پندار ار صبا انکار بلبل می کند

گر ندارد با دل سرگشته خواجو نزاع