ز بیم درد فراق تو ای صنوبر دل

بود که ساقی لعل تو در دهد جامی

مرا که خون جگر می خورم ز ساغر دل

دل صنوبریم همچو بید می لرزد

تو آن خجسته همای بلند پروازی

که در هوای تو پر می زند کبوتر دل

دلم ربودی و تا رفتی از برابر من