تو آن خجسته همای بلند پروازی

مرا که خون جگر می خورم ز ساغر دل

دل صنوبریم همچو بید می لرزد

ز بیم درد فراق تو ای صنوبر دل

که در هوای تو پر می زند کبوتر دل

دلم ربودی و تا رفتی از برابر من

نرفت یکسر مو نقشت از برابر دل