بگذرند از تیرگی در چشمه حیوان رسند

سنگ آزادی برین نه کاسه مینا زنند

از سر مستی همه دریای هستی در کشند

چون بترسند از ملامت خیمه بر صحرا زنند

دمبدم بر جان و دل آن جام جان افزا زنند

چون به آب زندگی لب را بشویند خضروار

بوسه بر خاک سرای خواجه بطحا زنند