دایما بسته بلای تو باد

ای غم تو مجاور دل من

وز زمانه غم تو حاصل من

تا دلم باد، مبتلای تو باد

دیده را دیدن تو می باید

وگرم قصد جان کنی شاید

دل ما را فراغت از جان است