وگرم قصد جان کنی شاید

تا دلم باد، مبتلای تو باد

دایما بسته بلای تو باد

دیده را دیدن تو می باید

دل ما را فراغت از جان است

زندگانی ما به جانان است

عشق، روزی که درد من بفزود