دل ما را فراغت از جان است

دایما بسته بلای تو باد

دیده را دیدن تو می باید

وگرم قصد جان کنی شاید

زندگانی ما به جانان است

عشق، روزی که درد من بفزود

شد حقیقتی اگر مجازی بود