دیده را دیدن تو می باید

وز زمانه غم تو حاصل من

تا دلم باد، مبتلای تو باد

دایما بسته بلای تو باد

وگرم قصد جان کنی شاید

دل ما را فراغت از جان است

زندگانی ما به جانان است