رفت تا درگه اتابک سعد

که رخش دیده را جلا می داد

اتفاقا مگر سفیهی دید

کان پری پای شیخ می مالید

تیز روتر ز سیر برق از رعد

گفت: ای پادشاه دین، فریاد!

پای خود شیخ دین به امرد داد