دیده ما، اگر چه بی نور است

خامشی از سخن نمی دانم

در کمند غم تو پا بستم

وز می اشتیاق تو مستم

لیک نزدیک بین هر دور است

ساکن است او، مگر تو بشتابی

در نیابد، مگر تو دریابی