سرگشته تر ز سبحه صد دانه ایم ما

مقصود ما ز خوردن می نیست بی غمی

از تشنگان گریه مستانه ایم ما

در مشورت اگر چه گشاد جهان ز ماست

گر از ستاره سوختگان عمارتیم

چون جغد، خال گوشه ویرانه ایم ما

از ما زبان خامه تکلیف کوته است