این شکر چون کنیم که دیوانه ایم ما؟

گر از ستاره سوختگان عمارتیم

چون جغد، خال گوشه ویرانه ایم ما

از ما زبان خامه تکلیف کوته است

چون خواب اگر چه رخت اقامت فکنده ایم

تا چشم می زنی به هم، افسانه ایم ما

مهر بتان در آب و گل ما سرشته اند