کاشکی بودمی بجای تو، من!

کای عتیبه! تو را چه حال افتاد

کآفتاب تو را زوال افتاد؟

سیرم از عمر، بی لقای تو، من

عقل بر عشق من زند خنده

که بمیری تو زار و من زنده

این بگفت و ز جان برآورد آه