عقل بر عشق من زند خنده

کآفتاب تو را زوال افتاد؟

سیرم از عمر، بی لقای تو، من

کاشکی بودمی بجای تو، من!

که بمیری تو زار و من زنده

این بگفت و ز جان برآورد آه

رفت با آه، جان او همراه