چو کرد آماده، بردش سوی خانه

که دزدی هر که گشتی پای گیرش

گرفتی صاحب کالا اسیرش

دگر باره به تزویر، آن بهانه

به رویش چشم روشن، شاد بنشست

پس از یک چند اجل چشمش فروبست

بدو شد خاطر یعقوب خرم