ز دیده اشک ریزان حال پرسید

که ش از خاطر توانستی برون کرد

بدین افسانه دردش را فسون کرد

زلیخا را چو دایه آنچنان دید

که: «ای چشمم به دیدار تو روشن!

دلم از عکس رخسار تو گلشن!

دلت پر رنج و جانت پر ملال است