مرا چشمی تو، چون خندان نشینم

ز چشم خون فشان یک قطره خون است»

چو یوسف این سخن بشنید بگریست

زلیخا آه زد کاین گریه از چیست؟

که چشم خویش را در گریه بینم؟

چو یوسف دید از او اندوه بسیار

شد از لب همچو چشم خود گهربار