مگر خوناب خون ناب می ریخت

به یادش روی در ویرانه ای کرد

وطن در کنج محنت خانه ای کرد

ز مژگان دم به دم خوناب می ریخت

چو بود از تاب دل، سوزان تب او

مژه می ریخت آبی بر لب او

نمی شست از رخ آن خونابه گویی