ما خوش خاطر دو یار بودیم

می رفت و به آب دیده می گفت:

«دردا! که فلک ستیزه کارست

سرچشمه عیش، ناگوارست

دور از غم روزگار بودیم

از دست خسان ز پا فتادیم

وز یکدیگر جدا فتادیم