شود هر چه نی زر بود، سوخته

بیا ساقی! آن آتشین می بیار!

که سوزد ز ما آنچه نید به کار

زر ناب ما گردد افروخته

بیا مطرب و، باد در دم به نی!

که از خرمن هستی ام باد وی،

به دور افگند کاه بیگانه را