که پارسی شناسد و بهای او

بهار طبع من شکفته شد چو من

مدیح صلح گفتم و ثنای او

بر این دُرنامه آفرین کند کسی

شد اقتدا به اوستاد دامغان

« فغان از این غراب بین و وای او»