شخص اجل به صد ستمش کرد پایمال

افسوس کاختر فلک عزت و جلال

زود از افق رسید به منزلگه زوال

ماهی که مهر دیده به پا سودیش نه رخ

سروی که در حدیقه جان بود متصل

با خاک در مغاک لحد یافت اتصال

گل جامه می درد که چه نخلی ز ظلم کند