تو را این بس که هرگز محتشم نشنید ازو حرفی

به بازی گر سری برمی کند از حقله مویت

سیه چشمی برو افسون و مست اکنون محال است این

که افروزد چراغی از دل وی چشم جادویت

که خالی باشد از بدگوئی رخسار نیکویت