به بازی گر سری برمی کند از حقله مویت

چه میسائی رخ رغبت به پای آن که می داند

کف پای بت دیگر به از آئینه رویت

ز دست آموز مرغ دیگران بازی مخور چندین

سیه چشمی برو افسون و مست اکنون محال است این

که افروزد چراغی از دل وی چشم جادویت

تو را این بس که هرگز محتشم نشنید ازو حرفی