که افروزد چراغی از دل وی چشم جادویت

ز دست آموز مرغ دیگران بازی مخور چندین

به بازی گر سری برمی کند از حقله مویت

سیه چشمی برو افسون و مست اکنون محال است این

تو را این بس که هرگز محتشم نشنید ازو حرفی

که خالی باشد از بدگوئی رخسار نیکویت