ز دست آموز مرغ دیگران بازی مخور چندین

کند در سجده های سهو محراب خود ابرویت

چه میسائی رخ رغبت به پای آن که می داند

کف پای بت دیگر به از آئینه رویت

به بازی گر سری برمی کند از حقله مویت

سیه چشمی برو افسون و مست اکنون محال است این

که افروزد چراغی از دل وی چشم جادویت