سیه چشمی برو افسون و مست اکنون محال است این

کف پای بت دیگر به از آئینه رویت

ز دست آموز مرغ دیگران بازی مخور چندین

به بازی گر سری برمی کند از حقله مویت

که افروزد چراغی از دل وی چشم جادویت

تو را این بس که هرگز محتشم نشنید ازو حرفی

که خالی باشد از بدگوئی رخسار نیکویت