چه میسائی رخ رغبت به پای آن که می داند

نمی بیند دل وی جز کشش از زلف دلجویت

تو را آن یار می سازد که باشد قبله اش غیری

کند در سجده های سهو محراب خود ابرویت

کف پای بت دیگر به از آئینه رویت

ز دست آموز مرغ دیگران بازی مخور چندین

به بازی گر سری برمی کند از حقله مویت