پشت امید به دیوار وفای تو که داد

بر سرم مرغ جنون آمد و بسیار نشست

هرکه چون شمع به بالین من آمد شب غم

سوخت چندان که به روز من بیمار نشست

که نه در کوچه غم روی به دیوار نشست

محتشم آن کف پا از مژه ات یافت خراش

گل بی خار شد آزرده چو با خار نشست