که نه در کوچه غم روی به دیوار نشست

هرکه چون شمع به بالین من آمد شب غم

سوخت چندان که به روز من بیمار نشست

پشت امید به دیوار وفای تو که داد

محتشم آن کف پا از مژه ات یافت خراش

گل بی خار شد آزرده چو با خار نشست