سوخت چندان که به روز من بیمار نشست

سایه پرورد بلا می شوم آخر کامروز

بر سرم مرغ جنون آمد و بسیار نشست

هرکه چون شمع به بالین من آمد شب غم

پشت امید به دیوار وفای تو که داد

که نه در کوچه غم روی به دیوار نشست

محتشم آن کف پا از مژه ات یافت خراش