که مه به تو می ماند خوئی که کنون داری

کز نار چو گل چینند جز خار نمی ماند

می گرچه کمست امشب گر یار شود ساقی

از مجلسیان یک تن هوشیار نمی ماند

فرداست که در کویت دیار نمی ماند

ای دم به دم از چشمت آثار ستم پیدا

تا می نگری از ما آثار نمی ماند