لیکن چو نیست پای تردد چه سان شوم

گوئی خلاص می شوم از دوزخ عذاب

از درگهی که هست سگش آهوی حرم

در گردنم به یک کشش افکنده صد طناب

بهر شرف ز سجده آن سده بهره یاب

یک ذره ام توان چو نمانداست چون کنم

خورشیدوار ناصیه سائی بر آن جناب