بهر شرف ز سجده آن سده بهره یاب

از درگهی که هست سگش آهوی حرم

در گردنم به یک کشش افکنده صد طناب

لیکن چو نیست پای تردد چه سان شوم

یک ذره ام توان چو نمانداست چون کنم

خورشیدوار ناصیه سائی بر آن جناب

برخیز ای صبا که ازین پس نمی شود