به خود تا نقش می بستم کزین غمخانه بگریزم

چو موسیقار صد فریادم از هر استخوان آمد

به زعم بردباری هرکه را از دوستان گفتم

که باری از دلم بردار بر طبعش گران آمد

سپاه غم به ره بستن جهان اندر جهان آمد

برون جست از حصار استوار سینه مجنون وش

دل صابر که قصر پیکرم را پاسبان آمد