کز تردد ذره وش یابم به خورشید اقتران

کاش انسان طیروش بال و پری هم داشتی

تا گه و بیگه بدی گرد سر او پر زنان

من که پای ناروانم زین سعادت مانع است

از پی اقبال سر مد قبله خود کرده ام

از سجود دور آن آستان را کعبه سان

بهر انشای ثنایش از خدا دارم امید